Sjáðu!

Við sátum á kaffihúsi í Vesturbænum. Á gömlum viðarstólum við viðarborð sem lagaði sig að okkur eins og ábreiða á rúmi. Hún strauk á mér handlegginn með fíngerðum höndunum og ég strauk hennar hendur líka. Hélt í þær fast inn á milli, eins og nýfædd börn halda í hendurnar á manni. Þau eru máttlaus en gripið er sterkt. Oft sterkara en hjá fullorðnum.
Ég drakk kaffi. Hún drakk bjór. Ég hafði verið edrú í 13 daga þetta kvöld.
Við höfðum verið að kyssast og faðmast og knúsast og gera alla þá hluti sem fólk í þessu ástandi gerir. Ég veit að þú veist hvað ég á við. Hún strauk opinn lófa minn með þremur fingrum. Hreyfði þá og strauk endurtekið í lófa minn, líkt og hún væri að græða gömul sár.
„Veistu hvað þetta þýðir?“ spurði hún.
„Hvað?“
„Neei, æji! Það er of snemmt fyrir mig að segja það … “
Þetta var í fjórða skiptið sem við hittumst.
„Ókei.“
„Mamma gerði þetta alltaf við mig þegar ég var lítil.“